Ayrılık Mobil Şiirler

Ayrılık Mobil Şiirler


geçe bende yoruldum  o fakat pek yorgun
bakıyorum daha mahmurlugu üstünde onun
bazen kör gibi çarpar sivasiz bir duvara
bezen olgun ışıklari düşer bir mezara
bazen bir tavani çökük evin altında koşar
bazen de bir harap mabedin üstünden aşar
bazen pek sapa yerlerde bakarsin dolaşir
sonra en korkulu kişilere çekinmez sataşir
gecenin uzayip giden örtüsünü cekmiş çiplak

evsiz barksız binlerce yoksul insanlar
sesi dinmiş uvalar toprağa serilmiş evler

İstanbul mobil Sohbet

kocasindan boşanan bir sürü zavalli kadin
o kopan evlilik baginin  yavrulari darmadağin
karanliğin yer yer içinde kabaran süprüntüler
evi sirtinda sokaklarda gezen aileler
gece yol kesen sabah olmaz mı bakarsin dilenci
serseri derbeder başiboş haydut katil
böylece kac manzara gördüyse bizim kör kandil
bana gösterecek bir kere  nicin belli değil
ya o zavalli da yagmur suyunu icerek
son nefesini vermez mi hemen ciz diyerek
o zaman işitme ve  dokunma duygusunun sürüklemesiyle
yürüyen körlere döndüm o ne dehşetti hele!
sopam artık bana hem göz hem ayak hemde el oldu
ney alan söyleyeyim kalbime korku geldi
hele  YARABBİ lükür karşıda üc tane fener gördüm

YORUMLAR